بـرچـه گلـي بـنويـسم که هـرگز پرپر نشـود

                               بـر چه ديواري بنويسم که هرگز پاک نشود

                                   بـر چه آبـي بنويسم که هـرگز گل آلود نشود

                                     وسرانجام بـر چه قلـبي بنويسم که هـرگز 

                                                       سـنگ نشود!

سیاه ترین کلاغم

بخت من هم چون رنگ پرام سیاهه

بازآمدی و بوی تو را گرفته خاکم <> از اشک دو دیده تو من شسته وپاکم

بس کن دگر این زاری لبخند بزن گاهی

                                                حرفی بزن از هرکس ازهرچه اگاهی

مادر تو بگو که مرگ من با تو چه کرد 

                                                  ای  وای به من چه میکنی با این درد

سیمای تو را غصه دگرگون کرده .چشمان تو چون چشمه همی می جوش

                     قلب تو فقط جامعه غم می پوشد

ای وای به من که دست من کوتاه است

                                          افسوس که زندگی چنین خودخواه است

مادر تو بگو خواهرم کو کجاست ؟     او با تو نیامد چرا ناپیداست ؟

امروز به سفر رفته یا بیمارست ؟   شادم کن وگو کنار یک دل دارست

هر روز به عشق خاک من اینجا بود  میسوخت دلم همیشه اوتنها بود

مادر تو به او بگو که آرام شود    در پیش حقیقتی که هست رام شود

مادر تو بگو که بی قراری نکند         من را قسم بده که زاری نکند

یادش چه بخیر همیشه با هم بودیم   ما دویار ورفیق و محرم بودیم

مادر تو بگو در پی کارش باشد                شادم کند به فکر یارش باشد

مادر چه خبر از حال و احوال پدر            ازآن کمر شکسته از مرگ پسر

ازآن گل پاییزی پژمرده شده             آن گل که ز طوفان غم افسرده شده

مادر تو بگو از آن دلارام چه شد         آن کس که مرا فکند در دام چه شد

سوگند بتو که بی قرارش بودم          من عاشقه دلخسته زارش بودم

گه گاه میآمد و به من سر می زد         برخانه خاک من او در میزد

ازپشت درخانه به او می گفتم            هر رزو به یاد عشق او می افتم

او یاد زایامخوشی ها میکرد                 آنروز مرا قشنگ وزیبا میکرد

اکنون چه شده ؟کجاست؟ او یار که شد؟

                                                  بعد از دل من بگو که دل دار که شد؟

مادر چه خوش آمدی وشادم کردی

                                              بازم تو که آمدی ویادم کردی

دیگر تو برو که دیر وقت است مادر

                                         باید که نبندیم در دروازه شهر

دست حق یار تو باشه .    یادم می مونه لطف تورو

فکر کنم این چند روزه بطور کل میسر زندگیمو یه جورای تغییر داده.....

از این ماتم کده نیاز ضرری و فوری به یه کلاغ سیاهه

با مرام دارم....

اگه کلاغی پیدا شد بهم بگه بار وبندیلم رو بندم چون خسته ام

 از اینجا.....

تا آخر هفته منتظرم جلو نماینده گی کلاغستان... دادم بالامو برای پرواز

تعمیر کننداینبار دیگه نمی خوام تو راه بمونم.....

اگه هم پرنده ای من قابل ندونست  تنها میرم

مث بقیه پروازهای قبلیم.....

ک ل ا غ س ی ا ه

پرنده های عزیز اونا که آزادن و اونایی که توی قفسن همگی رو دوست دارم..........

هيس بگو نيستم، بگو رفته، بگو دستاشو شکسته نه بگو دنيا شو گرفته نه، بگو روياشو شکسته نه بگو رفته تا نباشه، قسمِ رفتنو خورده بگو رفته تا ...نه! اصلا... چه ميدونم... بگو مُرده روزي صد دفعه غلط کردمو مشقَم کردن* تا به قول خودشون، "ابليسو آدم کردن" تا لبم خواست بگه نه، با تَو سَري گفتن: "هيس حرف نزن، هيچي نگو، فقط بشين و بنويس بنويس:هيچ کاري از دست کسي بر نمياد بنويس ديگه چشام دليل روشن نمي خواد بنويس هر چي رو بايد بنويسي، بنويس " ولي تا نوشتم از حق خودم، گفتن: "هيس"!